Archive for the ‘Livestrong’ Category

Για την Αμαλία

Πέμπτη, 31 Μαΐου, 2007

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις απανωτές επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία, άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

  • ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Ραβιολι με Φετα και Σαλτσα Κιτρινης Πιπεριας – Feta Cheese Ravioli with Yellow Pepper Sauce

Τετάρτη, 25 Απρίλιος, 2007

Η δυναμη που μπορει να κρυβεται μεσα σε κατι με ενα φαινομενικα απαλο περιβλημα μπορει να μας εκπληξει. Η μητερα μου ηταν 17 χρονων κοριτσακι οταν ερωτευτηκε τον πατερα μου και μολις 18 οταν παντρευτηκαν. Παρα το γεγονος οτι προερχοταν απο μια μικροαστικη οικογενεια με προσφυγικες ριζες, που σημαινε οτι ηταν σχετικα απομονωμενη απο εξοδους και παρεες, η μητερα του πατερα μου, για δικους της λογους, αποφασισε να εναντιωθει στο γαμο των γονιων μου. Οχι ο μπαμπας μου δεν ηταν γονος πλουσιας οικογενειας. Οχι δεν ηταν μορφωμενος ουτε επιστημονας. Μολις ειχε εκπληρωσει τη στρατιωτικη του θητεια και εργαζοταν σαν ελαιοχρωματιστης. Οι γονεις του ειχαν μολις προσφατα επανασυνδεθει μετα απο χρονια χωρισμου, η αδερφη του εργαζοταν σας κονσοματρις σε γνωστη περιοχη του Πειραια και ο αδερφος του μολις ειχε απολυθει απο τη φυλακη κατηγορημενος για μαστροπεια. Οπως καταλαβαινετε, το να μπει μια τιμια κοπελλα στον κυκλο τους ηταν μαλλον φαυλο. Το πως βεβαια κατεληξε ο μπαμπας μου να ειναι καλο παιδι, ειναι αξιοπεριεργο. Η αγαπη τους τελικα νικησε και παρα τα απειρα εμποδια, που προεταξε η οικογενεια του πατερα μου, και τη φτωχη οικονομικη τους κατασταση, καταφεραν, με τα πενιχρα τους μεσα, να παντρευτουν το απογευμα ενος κρυου Φλεβαρη πριν 45 χρονια. Χωρις πολλα χρηματα, με λιγους καλεσμενους, κι αυτους απο την πλευρα της μητερας μου κυριως, εγινε ενας επεισοδιακος τελικα γαμος, καθως εμφανιστηκε η μητερα του πατερα μου, ορμησε μεσα στην εκκλησια και μη σεβομενη ουτε το μυστηριο, ουτε φυσικα και τον χωρο, αρχισε να βριζει την μητερα μου με τα χειροτερα λογια, την αρπαξε απο το πεπλο και την τραβηξε προς το μερος της. Μια πολυ καλη φιλη της μητερας μου και μετεπειτα κουμπαρα της, αρπαξε τα χερια της «γιαγιας» μου και την εσπρωξε μακρια απο τη μητερα μου. Ετσι σωθηκε η μητερα μου απο το μενος αυτης της «κυριας» που εβριζε τη μητερα μου αποκαλωντας την «πουτανα» που τυλιξε τον γιο της. Οταν την μετεφεραν εξω απο την εκλλησια, και εκλεισαν φυσικα τις πορτες , απειλουσε να ριξει βιτριολι οταν θα τελειωνε το μυστηριο. Ετσι, ο παπας που ευλογουσε το γαμο τους, οταν τελειωσε το μυστηριο, τους φυγαδευσε απο την πισω πορτα του Ιερου της εκκλησιας. Σαν να μην εφταναν ολες οι βρισιες , το χειροτερο, που μπορουσε να ξεστομισει, ηταν το οτι, η μητερα μου οντας κουτση, θα αφηνε ακληρο τον μπαμπα μου. Σε ελαχιστο καιρο ομως η μητερα μου εμεινε εγκυος σε μενα. Και παρα τα οσα συνεβησαν, εδωσε τοπο στην οργη και πηγε να συναντησει την «γιαγια» μου και να της ζητησει να τα ξεχασουν ολα και να συμφιλιωθουν. Ετσι χτυπησε την πορτα, με την κοιλια στο στομα που λενε, και οταν ανοιξε η πορτα εμεινε εμβροντητη ακουγοντας να την βριζουν και παλι και να της λενε τι ζητας εσυ εδω. Η μητερα μου απαντησε «Μητερα, ειμαι εγκυος και ηρθα να συμφιλιωθουμε» – «Να μη το χαρείς» της απαντησε και εκλεισε την πορτα καταμουτρα. Λυπημενη, σοκαρισμενη αλλα και εκνευρισμενη με τον ιδιο της τον εαυτο κατεβηκε τα σκαλια και κινησε να φυγει. Κοντοσταθηκε γυρισε το κεφαλι προς τα πισω και απαντησε «εγω θα το χαρω κι αυτο κι ολα τα αλλα που θα ερθουν, εσυ ομως αλλα εγγονια απο τα δικα μου παιδια να μη χαρεις στην αγκαλια σου». Κι εφυγε. Και δυστυχως ετσι εγινε. Κανεις απο τα αδερφια του πατερα μου δεν απεκτησε παιδια. Ειναι μεγαλη ιστορια και ποικιλα αυτα που εχουν συμβει ομως το πεισμα ενος ανθρωπου μπορει να νικησει τα παντα. Η δυναμη που κρυβουμε μεσα μας ειναι τοσο μεγαλη που αντεχει τα παντα. Και μας ξαφνιαζει. Ο Lance Armstrong, ξαφνιασε την ανθρωποτητα πολλες φορες, κερδιζοντας τον ποδηλατικο γυρο της Γαλλιας για επτα συνεχεις χρονιες, παρα το γεγονος οτι ειχε υποβληθει σε εγχειρηση στον εγκεφαλο, και ειχε κανει χημειοθεραπειες, για να θεραπευσει τον καρκινο που τον ειχε χτυπησει. Το ιδρυμα LANCE ARMSTRONG FOUNDATION καθιερωσε την 16 Μαϊου ως μερα συνενωσης και ενημερωσης των ανθρωπων που πασχουν απο καρκινο για την επιβιωση απο αυτη τη νοσο. Ετσι το blog της Barbara winosandfoodies διοργανωνει ενα θεματικο post επ’ευκαιρια αυτης της μερας με θεμα μια συνταγη που θα περιεχει κατι με χρωμα κιτρινο. Το κιτρινο ειναι το χρωμα του πλαστικου βραχιολιου που εγινε μοδα πριν μερικα χρονια και στην Ελλαδα που κυκλοφορησε προκειμενου να συγκεντρωθουν χρηματα για το ιδρυμα του LANCE ARMSTRONG. Ετσι επειδη κι εμεις εδω στην Ελλαδα πρεπει να μαθουμε να ζουμε και να γνωριζουμε για αυτη τη νοσο, αποφασισα να συμμετασχω κι εγω με τη δικη μου συνταγη. Μια συνταγη που μεσα στην απαλη σαρκα της περιεχει μια δυναμη που ξαφνιαζει και γοητευει.

Για την σαλτσα πιπεριας
2 κιτρινες πιπεριες κομμενες
1 κρεμμυδι ψιλοκομμενο
50 ml κρεμα γαλακτος
2 κ.σ. ελαιολαδο
1/4 κ.γ. αλατι

Για τη γεμιση
200 γρ. φετα θρυμματισμενη
200 γρ. κατικι
2 κροκοι αυγων
1/2 κ.γ. μοσχοκαρυδο
1 ματσακι δυοσμο ψιλοκομμενο

Για τη ζυμη
300 γρ. αλευρι
3 αυγα

Για το γαρνιρισμα
1 κοκκινη πιπερια

Ετοιμαζουμε τη ζυμη για τα ραβιολι με το αλευρι και τα αυγα, σχηματιζουμε μια μπαλα, την τυλιγουμε με μεμβρανη και την βαζουμε στο ψυγειο για μια ωρα.
Σε ενα μπαιν μαρι λιωνουμε τα τυρια και προσθετουμε τα υπολοιπα υλικα. Ανοιγουμε τη ζυμη σε 2 φυλλα με ιδιο μεγεθος. Βαζουμε μπαλακια απο τη γεμιση στο ενα φυλλο της ζυμης (αφηνοντας αποσταση μεταξυ τους) καλυπτουμε με το αλλο φυλλο και κοβουμε στο παραδοσιακο σχημα χρησιμοποιωντας εναν οδοντωτο κοφτη ζυμης. Βραζουμε σε αφθονο αλατισμενο νερο για 4 λεπτα.
Eτοιμαζουμε την σαλτσα, σωταροντας το κρεμμυδι στο ελαιολαδο. Προσθετουμε τις πιπεριες, αλατι και 2 κ.σ. νερο και μαγειρευουμε μεχρι να μαλακωσουν. Πολτοποιουμε επειτα τις πιπεριες με ενα μιξερ, στραγγιζουμε και προσθετουμε την κρεμα γαλακτος. Ξανασωταρουμε το μιγμα μας μεχρι να σφιξει η σαλτσα μας και την διατηρουμε ζεστη. Κοβουμε την κοκκινη πιπερια σε λεπτες λωριδες. Σωταρουμε τα ραβιολι και τις λωριδες κοκκινης πιπεριας για 1-2 λεπτα σε λιγο βουτυρο. Σερβιρουμε βαζοντας λιγη σαλτσα πιπεριας στο κεντρο ενος πιατου, απο πανω τα ραβιολι και γαρνιρουμε με λωριδες κοκκινης πιπεριας.

——————-

lance armostrong
The power that hides inside something with a soft wrapping may surprise us. My mother was a 17 year old teenager when she fell in love with my father and only 18 when they got married. Despite the fact that she was a child of a family with refugees roots, which meant that she was quite isolated and away from going out, my father’s mother, for her own reasons, decided to object to their marriage. No my father wasn’t from a rich family, nor was he a well educated scientist. He had just concluded his military obligations and was working as a house painter. His parents had recently rejoined after years of separation, his sister was working as a call girl in a «red district» in Piraeus and his brother was just released from prison accused for pimping. As you can see it was quite pervert for a honest girl to enter such a family. How my father ended being a nice guy is quite extraordinary. Their love finally won though, overcoming their poor economical situation and all the obstacles my father’s family raised and they got married on a cold afternoon of a February 45 years ago. With a few money, few guests, mostly from my mother’s family, a fussy marriage, since, when my father’s mother appeared at the wedding, rushed into the church, not respecting the ceremony nor the sanctity of the place, grabbed my mother by her veil, abusing her with the worst of words. A very good friend of my mother grasped my «grandmother» by the hands and pushed her away from my mother, thus, saving her from that woman who was calling her a «whore» who tricked my father into marrying her. When she was expelled from the church and shut the doors behind her, she was threatening to burn them with acid when the ceremony was over. The priest who was blessing the marriage, when the ritual was over, helped my parents to escape through the back door. She was so furious, swearing and calling my mother names that she even called her a lame who would never bear children. But in a very short while , my mother got pregnant to me. And despite all that had happened she went to meet my grandmother in order to ask her to forget the past. So, bearing an enormous belly, she knocked on the door, and she was astonished to hear a mean voice asking her what she was doing there. «Mother I am pregnant and I have come to reconcile with you» said my mother. «Cursed you and your child» answered back my «grandmother». Sad, shocked and angry with herself, my mother turned to climb down the stairs, when she stood there for a moment, turned her head back and replied, «No i will not be cursed nor will be any of my children, but here i curse on you that you will never feel the happiness of any other grandchildren than my own». And she left. And so it happened that none of my father’s brothers ever had any children. It’s quite a long story and lots have happened but a person’s stamina and will can overcome everything. The power within ourselves can hold out to anything. And that surprises us. Lance Armstrong took the world by surprise when he won the annual Tour de France seven consecutive years, even though he went into brain surgery and extensive chemotherapy, to defeat his cancer. The LANCE ARMSTRONG FOUNDATION has declared the 16th of May as LIVESTRONG Day which is the Lance Armstrong Foundation’s (LAF) grassroots advocacy initiative to unify people affected by cancer and to raise awareness about cancer survivorship issues on a national level and in local communities across the country. So Barbara from winosandfoodies is holding an event of a post with a recipe with something in colour yellow. Yellow is the color of those plastic wristbands, that became quite trendy in Greece a few years ago, that LAF had launched in order to raise money for their cause. So since here in Greece as well, we have to learn to live, survive and be aware of cancer, I decided to participate with my own recipe. A recipe that hides a surprising flavor inside the smooth flesh of the ravioli.

For the pepper sauce
2 yellow peppers cut in pieces
1 onion chopped
50 ml cream
2 tbs olive oil
1/4 tsp salt

For the filling
200 gr feta cheese
200 gr katiki cheese or other creamy cheese
2 egg yolks
1/2 tsp grated nutmeg
1 bunch peppermint chopped

For the ravioli dough
300 gr flour
3 eggs

For garnish
1 red bell pepper

We prepare the ravioli dough mixing the flour and eggs, then form a ball, cover it with plastic wrap and leave in the fridge for 1 hour.
In a double-boiler we melt the feta and katiki cheese and add the rest of the ingredients. Roll out the dough into two sheets of similar size. Place small balls of the filling onto the one sheet and cover with the other. Cut into traditional ravioli squares using a pastry cutter. Boil in plenty of salted water for 4 minutes.
We prepare the sauce, sauteing the onion in the olive oil. Add the pepper pieces, salt and 2 tbs of water and cook until soft. Puree in the blender, strain and add the cream. Cook again until our mixture is creamy and smooth and set aside keeping it warm. Cut the red pepper in thin long strips. Saute the ravioli and the red pepper for 1-2 minutes in butter. Serve with some sauce on a plate with the ravioli on top and decorate with some red pepper strips.

AddThis Social Bookmark Button