Archive for Αύγουστος 2007

Η Απλοχερια μιας Αδιαφορης Ταμπελιτσας

Τρίτη, 28 Αύγουστος, 2007

Θα αρχισω τη νεα season του blog μου, με μερικες κριτικες, καθως επισκεφτηκα αρκετα εστιατορια το τελευταιο διαστημα και στα περισσοτερα ειδα ανηρτημενη μια ταμπελιτσα που δοθηκε απο την Ευρωπαικη Ομοσπονδια Προωθησης του Ελληνικου Τουρισμου. Σπουδαια προσπαθεια και την επικροτω στο επακρο. Φτανει βεβαια η αποτιμηση της προτασεως να συναδει και με την πραγματικοτητα. Στην Ελλαδα του «εισαι ότι δηλωσεις» οπως ειχε πει καποτε ο μεγαλος Τσαρουχης, το μονο ευκολο ειναι να κρεμασεις τελικα μια ταμπελιτσα. Το να προτεινουμε καποια εστιατορια ως τα καλυτερα της Ελλαδας, θα πρεπει να ειναι μελετημενο σοβαρα καθως αυτο δεν υπεχει θεση διαφημισης αλλα προτασης. Οι προτεινοντες θα πρεπει να ειναι απολυτα βεβαιοι οτι αυτο το οποιο προτεινουν ειναι τεκμηριωμενο και θα ισχυει ακομη κι αν δεν υπηρχε αυτη η ταμπελιτσα.

Ξεκινω λοιπον με το εστιατοριο «Aρσανας» στη Νικητη Χαλκιδικης. Πολυδιαφημισμενο. Και εκ πρωτης οψεως καλοφτιαγμενο. Με ενα σχετικα ομορφα διακοσμημενο περιβαλλον. Αυτα ειναι τα καλα του. Γιατι το service ειναι επιεικως απαραδεκτο. Οι τιμες δυσθεωρητες για αυτο που τελικα προσφερει. Η ποιοτητα μετρια οπως την περιμενουμε στα περισσοτερα παραθαλασσια ταβερνακια. Επισκεφτηκαμε το συγκεκριμμενο εστιατοριο ενα βραδυ του Αυγουστου. Καθησαμε μονοι μας, χωρις να μας προυπαντησει κανεις, χωρις να μας χαιρετησει κανεις. Το τμημα του μαγαζιου μπροστα στην παραλια που εχει και ψηλα μοντερνα τραπεζια (τυπου food bar), ηταν αρκετα γεματο. Το υπολοιπο που ειναι στην αλλη πλευρα του δρομου ειχε ελαχιστες παρεες, δυο για την ακριβεια, η μια εκ των οποιων ειχε ηδη πληρωσει για να φυγει. Καθησαμε σε ενα τραπεζι και περιμεναμε να μας εξυπηρετησουν. Σε 2 λεπτα εμφανιστηκε ενας νεαρος με «βερμουδες» και t-shirt, μας αφησε τον καταλογο και εφυγε. Αφου μελετησαμε τον καταλογο και αποφασισαμε τι θα παρουμε, αφησαμε κατω τους καταλογους. Εμφανιζεται ξανα ο νεαρος και μας ρωτα τι θα πιουμε. Προτιμησαμε τελικα να πιουμε μπυρα καθως η νυχτα ηταν ζεστη και ειμασταν ολοι διψασμενοι. -Να παρω τους καταλογους ? μας ρωτα. -Θα παραγγειλουμε σε σας ? τον ρωτησα -Οχι. -Τοτε αφησε τους καταλογους μεχρι να ερθει καποιος να δωσουμε την παραγγελια μας. Σχεδον ειχα τελειωσει την μπυρα μου, και ειχα αρχισει να εκνευριζομαι. Σε ολο αυτο το διαστημα της αναμονης, ενας αλλος νεαρος με jeans και πουκαμισο καρω, πηγαινοερχοταν σε ολο το μαγαζι και εξεταζε το κινητο του τηλεφωνο, εστελνε sms μηνυματα, και καπνιζε και ενα τσιγαρακι. Δεν θα με ενοχλουσε διολου αν δεν υποψιαζομουν οτι αυτος ειναι ο σερβιτορος. Πραγματι μολις περασε απο μπροστα μας, τον ρωτησα αν θα ερθει κανεις να δωσουμε την παραγγελια μας. -Σε ενα λεπτο, απαντησε κι εφυγε να παει να μαζεψει πιατα απο το τραπεζι που ειχε φυγει λιγα λεπτα αφοτου κατσαμε εμεις.

Οφειλω να πω πως συγκρατηθηκα και περιμενα υπομονετικα μεχρι να ερθει. Οταν αποφασισε να ερθει, ρωτησα τι εχει απο φρεσκα ψαρια και μου απαντησε πως εχει μεινει μονο μαγιατικο και ξιφιας. Επιλεξαμε αυτα μαζι με καποια ορεκτικα και σαλατα και περιμεναμε. Η τιμη του κιλου ηταν στα 60 € και για τα 2 ειδη. Ουτε πολυ ακριβη αλλα ουτε και πολυ φτηνη. Ομως το αποτελεσμα δεν ηταν αξιο της τιμης του. Ενα μετριο πιατο, σερβιρισμενο με πατατες χωρις καποια ιδιαιτερη νοστιμια. Απλα ενα ψημενο φιλετο ψαριου. Οχι απο αυτα που απορεις πως τα καταφερνουν και φυσικα οχι απο αυτα που φωναζεις για να συγχαρεις τον μαγειρα. Οι σαλατες και τα ορεκτικα πραγματικα κοινοτυπες, και μαλλον απαιδευτες. Το βαλσαμικο (ακομη και αυτο το «τυπου) δεν το βαζουμε οπου ναναι επειδη το ανακαλυψαμε τελευταια σαν λαος και ειναι must. Με μπυρα και χωρις κατι ιδιαιτερο το κατα κεφαλην μεριδιο στο λογαριασμο ηταν περιπου στα 40 €. Για ενα εστιατοριο που θεωρειται καλο, η τιμη δεν ειναι κακη. Ομως απο το να θεωρειται καλο μεχρι το να ειναι, υπαρχει τελικα καποια αποσταση. Προσωπικα θα του αφαιρουσα το ταμπελακι που του εδωσαν απλοχερα (δεν ξερω καν ποιος ειναι σε θεση να τα μοιραζει) και θα συνιστουσα να αναθεωρησουν ειτε τις τιμες τους ειτε τα προιοντα τους. Επειδη ντρεπομαι για αυτο, δεν θα μεταφρασω το παρον post στα αγγλικα.

Advertisements

Μια καινουρια αρχη – A fresh new start

Δευτέρα, 27 Αύγουστος, 2007

Θα ηθελα πολυ να μπορουσα να γραψω κατι ευχαριστο. Κατι ομορφο και χαρουμενο. Το μυαλο μου ειναι γεματο απο εικονες καταστροφης. Δεν μπορω να σκεφτω παρα καμμενη γη, καμμενους ανθρωπους, καμμενα σπιτια. Μετα απο ενα μεγαλο διαστημα αποχης θα ηθελα να ειμαι σε θεση να ξεκινησω με κατι διαφορετικο. Αλλοιμονο, μπορει εδω στη Βορεια Ελλαδα να μην εχει φτασει η καταστρεπτικη μανια της φωτιας αλλα πιστευω πως συμπασχουμε και αγωνιουμε ολοι το ιδιο για τη χωρα μας, για τους συνανθρωπους μας και για το μελλον μας. Ευχομαι συντομα να αλλαξουν πολλα πραγματα και καταστασεις ωστε να μη συμβει ποτε ξανα τετοια καταστροφη. Η ζωη ειναι πολυτιμη. Πρεπει ΟΛΟΙ ανεξαιρετως να σεβομαστε τη ζωη και τον τοπο μας. Ας κανουμε κατι ολοι μαζι. Χωρις να σκεφτομαστε το προσωπικο μας οφελος αλλα το κοινο καλο. Υπαρχουν παιδια που δεν θα δουνε πρασινο στον τοπο τους για πολλα χρονια. Δεν θα χαρουν αγκαλιες απο παπουδες και γιαγιαδες και δεν θα μαθουν ισως το φρικτο και μαρτυρικο τροπο που χαθηκαν. Ας ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ απο το ληθαργο της αδιαφοριας. Ας γινουμε επιτελους ενας λαος με ευαισθησιες και γνωση. Ας κανουμε μια καινουρια αρχη.

I would really like to be able to write something pleasant. Something nice and happy. My mind is full of pictures of disaster. I can’t but think of burnt land, burnt people, burnt houses. After a long period of absence, I wish I was able to start with something different. Though here in Northern Greece, the destructive mania of fire hasn’t reached us, I believe that we all sympathize and bleed for our country, our fellowmen and our future. I wish that lots will change soon so that we will never face such a catastrophe again. Life is precious. We ALL without exception should respect our land and our lives. Let’s do something about it. We shouldn’t be thinking of our personal gain but the common welfare. There are children that will not see any green around them for years. They will not be hugged by grandparents and they may never learn the horrible way they were lost. Let’s WAKE UP from the hibernation of indifference. Let’s become a nation with knowledge and sensibility. Let’s make a fresh new start.