Κυριακατικο Ροστο – αναμνησεις ενος παιδιου – Sunday’s rosto – memoirs of a child

my grandmother and me in 1964Οσο ημουν μικρο παιδι, την τελευταια μερα του σχολειου , θα γυρνουσα σπιτι θα επαιρνα την τσαντα που θα μου ειχε ετοιμασει η μητερα μου και θα εφευγα να περασω το καλοκαιρι στο σπιτι της γιαγιας μου.
Μη φανταστειτε πως πηγαινα σε καποιο χωριο ή σε καποια αλλη πολη. Η γιαγια με τον παπου μενανε μολις 3 τετραγωνα μακρυτερα απο το πατρικο μας, παρ’ολα αυτα στα μικρα παιδικα μου ματια αυτη η αποσταση φανταζε τεραστια και μακρινη.
Η γιαγια μου ηταν σχετικα φιλασθενη και εφυγε πολυ νωρις, ημουν μολις 12 χρονων οταν την χασαμε κι εκεινη ηταν τοτε 62. Παρα το τοσα χρονια που περασαν τη θυμαμαι πολλες φορες με μια γλυκεια νοσταλγια για ολα τα χατηρια που μου εκανε, και για την μεγαλη αδυναμια και αγαπη που μου εδειχνε. Σαν μεγαλυτερος απο τα αδερφια μου ειχα την πολυτελεια να χαρω τη γιαγια μου εστω και αυτα τα 12 χρονια, αντιθετα με τον αδερφο μου και την αδερφη μου που δεν εζησαν μαζι της οσο εγω.
Η γιαγια μου , Σμυρνια στην καταγωγη, υπηρξε μια απο τις καλυτερες μαγειρισσες της εποχης της και αυτο το επιβεβαιωνουν μεχρι σημερα διαφορες φιλες της μητερας μου , που ακομη μιλουν με θαυμασμο για διαφορα φαγητα που πολλες φορες τις φιλευε. Ενα απο αυτα ηταν το ροστο που εμπαινε πολλες φορες στη λιστα του Κυριακατικου τραπεζιου.
Ευτυχως η μητερα μας εμαθε πολυ καλα την εκτελεση αυτης της συνταγης κι ετσι εχω τη δυνατοτητα να την γραψω κι εγω εδω κι ευχομαι να μοσχομυρισει η κουζινα κι η τραπεζαρια σας με τη θαυμασια μυρωδια αυτου του φαγητου κι ετσι θα ειναι σαν να μνημονευουμε ολοι μαζι την πολυαγαπημενη μου γιαγια. Ενα ποτηρι μπυρα μπορει να σας παραξενεψει που προτεινω , αλλα ηταν το μονο που αρεσε στη γιαγια μου να πιει , ομως παρ’ολα αυτα ενα τετοιο πιατο παντρευεται καταπληκτικα με ενα δροσερο μπουκαλι κρασι Ναουσα.

1 κιλο κρεας μοσχαρισιο (ποντικι ή λαιμος) κομμενο σε κυβους 5 εκ.
1 κρεμμυδι ψικοκομμενο
2 κ.σ. ελαιολαδο
1 κ.σ. βουτυρο
2 κ.σ. ντοματοπελτε
1 κ.σ. μπαχαρι ατριβο
200 γρ. ωριμες ντοματες (ξεφλουδισμενες, ξεσποριασμενες και κομμενες σε κυβους)
2 φυλλα δαφνης
2 σκελιδες σκορδο (ξεφλουδισμενες)
200 γρ. κοκκινο ξηρο κρασι
1/2 κ.γ ζαχαρη
1/2 κ.γ. αλατι
1/2 κ.γ. πιπερι
500 γρ. μακαρονια χοντρα
κεφαλοτυρι για το σερβιρισμα

Πλενουμε το κρεας μας και το στεγνωνουμε με μια πετσετα ή απορροφητικο χαρτι. Ζεσταινουμε το λαδι με το βουτυρο σε μια κατσαρολα και μολις αρχισει να καπνιζει , τσιγαριζουμε το κρεας απο την καθε πλευρα, γυρνωντας το οταν η καθε πλευρα ξεκολλησει απο τον πατο της κατσαρολας.
Ριχνουμε επειτα το κρεμμυδι και σωταρουμε για λιγα λεπτα ακομη μεχρι να ροδισει το κρεμμυδι. Σβηνουμε με το κρασι και προσθετουμε ολα τα υπολοιπα υλικα μας. Χαμηλωνουμε την ενταση και σιγοβραζουμε για περιπου 1 ωρα με σκεπασμενη κατσαρολα.
Βραζουμε τα μακαρονια σε μπολικο αλατισμενο νερο και οταν ετοιμαστουν σερβιρουμε με το κρεας και τριμμενο κεφαλοτυρι.

————————–

When I was a little child, on the last day of school, i would come back home, grab the bag, which my mother would have prepared, and I would leave home to spend my summer vacations at my grandmother’s house.
Don’t think that I was going to another city or even to a village. My grandparents lived 3 blocks away from our house, yet to my childish eyes this distance seemed very far away.
My grandmother was a rather sickly person and she perished quite early, I was only 12 when we lost her and she was 62. Even though many years have passed since then, I still remember her with a sweet nostalgia for all the favours she would grand me, for her love and weakness in me.
As an older brother I had the luxury of enjoying the company of my grandmother’s even for those 12 years, while my brother and sister were not as lucky to live with her as I did.
My grandmother, with Smyrnacean origins, was one of the best cooks in her time, and that is confirmed even today by some of my mother’s friends who still talk with great admiration about various dishes that my granny would cook. One of those was «rosto» which was quite often a Sunday’s menu.
Fortunately my mother has learned very well how to prepare this dish, thus giving me the chance to write about it here and I hope that your kitchen and dining room will smell with the exquisite flavors of this dish and it will be like a memorandum to my beloved grandmother. It might surprise you that I suggest a glass of beer for this meal but is what my granny used to drink, nevertheless an excellent match for such a dish I believe is a cool bottle of Naousa wine.

1 kg. veal (loin) cut in cubes of 5 cm.
1 shallot (chopped)
2 tbs olive oil
1 tbs butter
2 tbs tomato puree
1 tbs allspice (whole fruits)
200 gr. ripe tomatoes (peeled, seeded and cut in chunks)
2 bay leaves
2 garlic cloves (peeled)
200 gr. red dry wine
1/2 tsp sugar
1/2 tsp salt
1/2 tsp pepper
500 gr. macaroni
kefalotiri or parmezano to serve

We wash the meat pieces and pat dry it with a towel or kitchen paper. We heat the oil with the butter in a casserole and when the oil starts to smoke, we saute the meat from each side, turning it only when the pieces start to unstick from the bottom of our pan.
Then we add the onion and saute for a few more minutes till the onion gets golden brown. We add the wine and the rest of our ingredients and reduce the temperature of our heat. Let it simmer, covered for approx. 1 hour.
We then boil the macaroni in lots of salted water and when done we serve with the meat and kefalotiri.
Kali oreksi.


Digg!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: